Kominn tími til að bloggaAron Freyr Jóhannsson

Jæja, ég lofaði víst bloggi, svo hér er það!

 

Mikið hefur gerst síðan ég bloggaði síðast, þar ber kannski helst að minnast á ferð til New York, Spring Break (sem er ekki jafn awesome og bíómyndirnar vilja að við höldum), ma og pa hérna úti opnuðu nýja bókabúð og margt fleira.   Byrjum á því skondnasta, eins og flestir vita þá var eldgos á íslandi, það komst í fréttirnar hérna úti, því hef ég fengið alls kyns spurningar, allt frá því hvort fjölskyldan mín væri örugg, yfir í hvort að höfuðborgin sé nú í rústi. Svakalega skondið hvað fréttirnar í USA eru illa upplýstar.

 

Svo opnaði fjölskyldan hérna úti fornbókabúð við hliðina á fornmunaversluninni, þau voru það frumleg að nefna búðina "The bookstore next door to Charlotte Elliott" en Charlotte Elliott er einmitt nafnið á fornmunabúðinni sem þau eiga. Búðirnar eru í Baltimore, sem er góða klst frá DC fyrir þá sem ekki vita, skondið að vera í fornmunaverslun/fornbókabúð, það er skondið samansafn af fólki sem gengur inn um dyrnar þar.  

 

Spring Break, er bara vika, þú færð heimavinnu (sem moi ákvað að gera ekki, ljúft að vera algerlega sama um einkunnirnar herna uti)  og það eru ekki stelpur á bikiníum úti um allt, og þær eru algerlega ekki "gone wild". En samt var fríið ljúft, ég fékk að sofa út og eyða tíma með vinunum, og svo var bara nett gaman að þurfa ekki að fara i skolann. Ótrúlegt hvað það að hlusta á suma kennara getur verið lýjandi, einn kennari til dæmis notar orðið okay og do you all understand, að minnsta kosti 4 sinnum i setningu, ekki láta ykkur bregða að ég komi til baka sköllóttur eftir að hafa rifið af mér hárið af pirringi á þessum kennara, hún kennir mér nefnilega svo gott sem 8 klst á viku, sem er full grimmur bitt af sama leiðinlega kennaranum.  

 

En yfir í það sem ég hef fengið þónokkrar spurningar um,  ferðina til New York. Byrjum á byrjuninni, skellti mér með rútu að morgni 3. April(laugardagur) rutan tok goðar 4 og halfa klst. Svo þegar maður mætti á staðinn þá var manneskjan sem átti að taka á móti mér ekki á staðnum, hún hafði villst með nokkrum öðrum krökkum svo ég beið í 1 klst, svo tókum við rútu upp á hótel. Á hótelinu var maður látinn skrifa undir samning, sem sagði að það mætti ekki deita meðan maður væri í þessari ferð, ekki vera á annara manna herbergjum, og að allir ættu að fara að sofa þegar „curfewið" sem var akveðið hvert kvöld væri búið, auðvitað fylgdu allir því og gerðu ekkert af sér, þar sem unglingar eru svo svakalega regluhlýðnir og bara vilja ekkert eiga samskipti við hvor aðra. (kaldhæðni fyrir þá sem ekki skilja) öll kvöldin vorum við í einhverju herbergi þar til 4 um morguninn þegar við áttum að vakna kl 7. Red Bull var alveg að meika það þessa 4 daga!  

 

Á laugardeginum var lítið annað gert að að kynnast fólkinu sem var í ferðinni, hellingur af þjóðverjum og austuríkisbúm, sem voru alveg gáttaðir á að ég skyldi ekkert í þýskunni þeirra þrátt fyrir að geta sagt „ich bin auslander in sprache nicht gut deutsch" óaðfinnanlega, ég þakka Guðríði þýskukennara i Hraðbraut fyrir það! Eg get sagt einn hlut óaðfinnanlega, restin gleymdist fljótt, ég reyndi þó, og þjóðverjarnir hlógu! Ítalarnir voru svo nokk hissa á að ég talaði reipirennandi blót ítölsku, get sagt allan andskotann af fúkyrðum á ítölsku, en ekkert annað! Svo var það hápunkturinn af fólki í ferðinni, Færeyingur! Já hún svaf sko undir dýnunni, ofan á sænginni, með fullt af beru fólki! Hún var ekki sátt við það þegar ég sagði henni að ég ætlaði að fleygja mér í laugina rétt eftir að ég reddaði mér Mogga!  

 

Svo var það ferðin sjálf, við byrjuðum á að rölta um Central Park, með kolruglaðari konu, komin vel á sjöræðisaldurinn, sem var leiðsögukonan okkar, sýndi okkur um garðinn meðan hún lýsti því yfir hvað sumir strákarnir í ferðinni væru fallega brúnir, hvað sumir væri með stór barkakýli og hvað sumir væru með fallegt hár, og fylgdi svo með að hún væri cougar! Hún var með húmorinn í lagi þessi. En hún sýndi okkur Central park sem er virkilega fallegur, svo var ferðinni heitið að Grant's tomb, sem er grafhýsi Grant, sem var hörmulegur forseti en góður hershöfðingi í borgarastríði Bandaríkjanna (Civil War) Svo var ferðinni heitið í Greenwhich Village, þar sem allir líta út eins og módel, sá án gríns ekki eina manneskju sem var ekki í hverru einustu flík frá designer, dolce&gabbana, Tommy hilfiger, hvað þetta drasl heitir nu allt saman, þar borðaði ég pitsu á sama stað og Neil Patrick Harris(barney) hefur borðað, og spiderman mynd var tekinn upp, töff eða hvað! Þar eftir var okkur sleppt út á 5th avenue og stelpurnar gjörsamlega slepptu sér! Persónulega kíkti ég fyrst í Apple búðina, sem var nett pökkuð, allir að skoða þetta iPad dæmi, ég keypti mér nú bara hleðslustykki fyrir iPodinn minn! Svo var rölt niður götuna, séð nokkra kolruglaða götudansara gera allan skandalinn og svo farið út að borða nálægt Times Square á suðrænu barbekjúi og þar á eftir lá leiðin heim á hótel.  

 

Næsti dagur Byrjaði á Frelsisstyttunni, þar tóku allir örugglega vel yfir 10.000 myndir, ein af þessum asísku tók vel yfir 2000 ein og sér, held að ef hún fletti myndunum sínum muni þær vera eins og bíómynd! En svo var rölt um Wall Street og Ground Zero, tekinn taxi og allur pakkinn..  Svo voru teknar 2 klst í Times square allt skoðað og allir eyddu góðri summu í M&M búðinni. Þar eftir var borðaður kvöldmatur í Chinatown og farið heim á hótel. Hljómar ekki eins viðburðaríkur dagur, en frelsistyttan tók allan tímann fyrir hádegi, 2 klst fóru í Wall St, 2 klst á Times Sq og svo dágóður tími í að ferðast á milli alltaf hreint.  

 

Síðasti dagurinn byrjaði í NBC studios, þar sem við sáum SNL(Saturday night live) sviðið, alls kyns set og fréttatíma, 2 krakkar i ferðinni fengu meiraðsegja að leika í feik fréttatíma, og hefðu fengið að eiga hann fyrir nokkra þúsundkalla, maður er sko í ameríku, allt kostar! Svo var það Empire state, því miður var smá skýjað, en samt gott útsýni, svo maður sá allt! Útsýni sem er algerlega „mindblowing"(megið hjalpa með islenskt orð ef þið viljið, er orðinn sma ryðgaður i islenskunni) þaðan var ferðinni heitið að borða snemma, því um kvöldið lá leiðin á Broadway! Á lengst gangandi sýningu allra tíma þar, the Phantom of the Opera, svakalega mikilfenglegt verk þar á ferð, óaðfinnanlega reynsla það!  

Það munu koma inn myndir um leið og ég nenni að finna myndavélina mína og stinga kaplinum í samband, en hingað til hafa komið þónokkrar inn á feisbúkk, og sést þá kannski að þemað var „hópmyndir", alltaf of margir á myndunum! En í bili læt ég þetta næstum 3 bls í word blogg nægja,

-Aron Freyr Jóhannsson

Bloggþurrki lokið!Aron Freyr Jóhannsson

Vá hvað það verður alltaf erfiðara og erfiðara að finna sér tíma til að blogga! Alltaf meira og meira að gera þessa dagana. En þá er það bara að gefa stutta yfirferð yfir hvað hefur verið í gangi síðustu mánuði.

 

Eins og þeir sem lásu síðasta blogg vita þá festist ég í Milwaukee á leiðinni til San Fransisco, en eftir að hafa komist til San Fransisco einum degi of seint þá reddaðist ferðin algerlega! Hefði vart getað verið betri, kíkti í Alcatraz, Golden Gate Bridge, Chinatown og allan San Fran pakkann! En svo á leiðinni heim festist ég í Atlanta í Georgíufylki, eins og þið eruð kannski farin að sjá þá er ég ekkert allt of heppinn með flugferðalög. En þar gisti ég hjá yndislegri fjölskyldu sem ég komst í samband við í gegnum AFS, algerlega frítt, bed and breakfast og allur pakkinn, heppinn ég!

 

Í janúar kíkti svo hún Aðalbjörg í heimsókn, auðvitað tók maður sig til og sýndi henni borgina eins og hún lagði sig!  Allt frá neðanjarðarlestarkerfinu til lincoln monument til dómkirkjunnar! Minns er nefnilega kominn í ágætisþjálfun að sýna borgina eftir að hafa skoðaða allt með pabba(host pabba ef þið voruð að pæla)

Síðan var restin af Janúar bara venjulegur, partý hér og partý þar, bíó með vinunum. Og svo framvegis, en um miðjan febrúar, þá fóru hlutirnir að verða áhugaverðir, met snjókoma í DC, heilar 22 tommur fyrir sem ekki eru reipirennandi í þessum fáránlegu mælieiningum þá þýðir það uþb hálfur meter af snjó, kanarnir fóru alveg í panik, enginn skóli í heila viku, enginn gat keyrt neitt, allir fastir inni, nema þeir sem þorðu að labba. Ég með íslenskugenin lagði að sjálfsögðu galvaskur af stað út í snjóinn og kíkti í heimsókn til vinanna. Sömu helgi og það byrjaði að snjóa átti ég að fara til Pennsylvaníu að skíða með Guðríði, íslenskri afs stelpu þar, en veðrið eyðilagði þau plön.

 

Svo skellti ég mér í fyrsta skipti á ævi minni á skíði! Gekk svo betur en það að ég fékk verðlaun fyrir mestu framfarir, braut ekkert, bara smá marðar rasskinnar en ekkert alvarlegt, það er eitthvað annað en margir meðlimir í ættinni minni geta sagt! Ferðin byrjaði þó ekki vel, 5 klst akstur varð að 9 klst ferð í rútunni þar sem rútubílstjórinn rataði ekki, það var kominn ný hraðbraut þarna sem hann var ekki vanur og búið að breyta útgöngum og afleggjurum, sem betur fer var maður í bíl með 50 öðrum afs krökkum svo það var gert sem best úr þessu öllu saman!

 

Svo helgina eftir það (helgin sem nú er liðin) datt mér í hug að skella mér aftur á skíði, reynt aftur að skella mér á skíði með Guðríði, það tókst í þetta skiptið, og viti menn, varð jafnvel betri! Með þessu áframhaldi verður maður farinn að skíða niður brekkurnar blindandi afturábak eftir ár eða svo!

Afmælið mitt er búið, ég er orðinn nítján, síðasta táningsárið gengið í garð. Og svo ég umorði það sem margir vinir mínir í skólanum sögðu þá er ég orðinn alveg HUNDgamall!

En þetta er nóg í bili, ættuð allavega að geta kommentað á EITTHVAÐ af þessu!

Dvölin hálfnuð!!Aron Freyr Jóhannsson

Sæl og blessuð!

Eins og titillinn segir til um þá er dvölin hálfnuð, ég er alltaf meira og meira að gera mér grein fyrir hversu hratt tíminn líður! Erfitt að útskýra þessa tilfinningu þegar maður saknar fólksins heima en getur vart hugsað sér að fara heim!

Jólin hérna voru æðisleg, á Íslandi eru þau talsvert hátíðlegri, var til dæmis smá skrýtið að sitja í náttfötunum á morgni þess 25. eftir að hafa borðað morgunmat og opna gjafir. Íslenska nammið í sumum pökkunum var þó vel metið, þakkir fyrir það! Taki þeir til sín sem eiga skilið. Jólafríið hérna í USA var líka skrýtið, það var 2 vikur (frá 18 des til 4 jan) og allir voru að blaðra um hversu langt það væri.. og svo fengum við heimavinnu.. var ekki alveg sammála þeim um gæði þessa frís, þó skemmti ég mér ótrúlega mikið, fór að synda næstum hvern einasta dag, og vakti svo langt fram eftir nóttu með vinunum, var smá leiður þegar ég þurfti svo aftur að vakna til þess að fara í skólann!

Gamlárskvöld var virkilega skemmtilegt, en enn og aftur, allt öðruvísi en heima, engin fjölskylda, engir flugeldar, bara vinir og partý.. verð að segja að ég saknaði hátíðlega fýlingsinns sem alltaf liggur yfir vötnum þennan tíma árs heima!

En flest ykkar vita líklega að Högni(bróðir pabba fyrir ykkur sem ekki vitið) býr í San Fransisco, og þegar ég fékk 4 daga helgi útaf Martin Luther King Day,  datt mér í hug að skella mér í heimsókn, og ég lagði af stað, kl 7 að morgni föstudagsinns (í dag þegar þetta er skrifað) og var flugvélin var lengi á leiðinni í loftið, tók um það bil heilar 45 mínútur að bíða, láta afþýða vængina og alls kyns dútlerí, svo ég missti af tengifluginu, ásamt um 16 öðrum, nokkrir voru ríkir og keyptu sér nýja flugmiða hjá öðru flugfélagi, ég bý ekki svo vel að málum, svo ég ákvað að sjá til hvað flugfélaið gerði fyrir okkur, fyrst hringdu þeir útum allt og fundu ekkert flug, fyrr en daginn eftir, nákvæmlega 24 klst seinkunn, ég ákvað að sætta mig við það, og því sit ég hér, einn á hótelherbergi í Milwaukee að horfa á sjónvarpið og að blogga!

Þetta er svona það helsta í fréttum, næsta blogg verður um æðislega ferð til San Fransisco, kannski ég segi nákvæmar frá ferðinni sjálfri líka!

Aron Freyr;

jólablogg!Aron Freyr Jóhannsson

Nú líður alltaf lengra á milli blogga, en samt finnst mér eins og það líði styttra, tíminn er farinn að líða hættulega hratt hérna! Áður en ég veit af verður kominn Júní og ég um borð í flugvél á leiðinni heim! Yfir að skemmtilgra umræðuefni. Eins og þessu, kannast einhver við Jeff Dunham? Ef allt gengur eftir þá mun ég skella mér á live sýningu með kappanum þann 21 Janúar, innan við viku eftir að ég kem heim úr heimsókn þvert yfir Bandaríkin til Högna og Amy , San Fransisco beibí! En mikið hefur gengið á síðan ég bloggaði síðast, fyrst og fremst ber að nefna metsnjókomu í DC, 60 cm (2 fet), allt fór í panik, öllum skólum lokað (var nú þegar kominn í frí því miður), meira að segja sjálf ríkisstjórnin tók sér frí. Eina sem þeim vantaði var 2 góð pör af nagladekkjum og málunum reddað. En svona snjór er víst svo óvenjulegur að enginn var við þessu búinn. Mér fannst skemmtilegt að þetta var kallað „blizzard" eða blindbylur, og eina sem gerðist var að fallegur jólasnjór féll niður til jarðar, hægt og bítandi. Er farinn að halda að Ísland hafi stækkað hjá mér í minningunni, allt betra, meira, kaldara, blautara, já eða nú bara hreinna. Talandi um ísland! Fyrir utan það að sakna fjölskyldu og vina, þá sakna ég íslenska vatnsins aðeins of mikið, jafnast ekkert á við það! Til gamans má geta að í þessum „snjóstormi" þá vorum við nokkrir skiptinemarnir eftir í partýi á föstudagskvöldi, að sjálfsögðu var ekki sótt okkur á laugardeginum þar sem húsið var smá úr alfaraleið, því í staðin varð einar nætur sleepover að 3 daga afslöppun, snjóslag og bíómyndaglápi, já og pönnukökuáti! En já, Jólin! Án fjölskyldunnar, þetta er erfitt og spes! En gaman þó, fjölskyldan hérna er næs og allt er geðveikt! En samt ekki eins, til dæmis virkilega spes að opna gjafir þann 25. Er ekki alveg að meika það! Reyndar er eitt sem ég sakna ekki og er hjartans ánægður að vera án, skatan, sénsinn á að geta gengið inn í hús og þar angar allt af skötu er alls ekki til staðar hérna. Segi kannski meira frá þessum jólum þegar þau eru liðin Hef farið tvisvar á skauta í þessum mánuði, var í bæði skiptin mér og þjóð minni með forskeytið ÍS til háborinnar skammar, hef átt í miklum erfiðleikum með að útskýra fyrir útlensku fólki að ég hafi aldrei farið á skíði og sé hræðilegur á skautum. „But you are from ICEland" er eitthvað sem ég hef heyrt furðu oft! Mér hefur tekist að sannfæra nokkra um að íslensk matarmenning geti verið góð, til dæmis lambakjöt... en eina sem þau sjá er hákarlinn, slátrið og hrútspungarnir, sama hvað ég dásama lambið og gæðin á íslensku kjöti, alltaf fylgir „what about the rams testicles" Frjálsar íþróttir eru erfiðari en ég hélt, að byrja fyrsta mótið sitt á að hlaupa 3,2 kílómetra í kapphlaupu hjálpaði kannski ekki til, en ég er allur að koma til, hljóp í síðustu viku kílómeterinn á 3:15, fyrstur í 6 manna rási, eini hvíti maðurinn, var smá stoltur! Fyrir ykkur spennt fyrir dansinum mínum, hann kemur ekki inn fyrr en eftir jól, kennarinn minn er með fullkomnunaráráttu, eftir að hafa búið allt vídjóið til þá fattaði hún að tónlistin var víst smá léleg svo að hún ákvað að remaster alla tónlistina inn á diskinn, og neitaði að láta mig fá hina útgáfuna, svo þið verðið öll bara að bíða og sjá! En Gleðileg jól og gæfuríkt komandi ár (auðvitað verður það gæfuríkt, þið hittið mig aftur á því!) takk fyrir það liðna! -Aron Freyr Jóhannsson

Nýtt blogg, meðal efnis; snjórAron Freyr Jóhannsson

Sæl og blessuð!

Langt síðan ég hef látið í mér heyra hérna á blogginu, en það hefur einfaldlega verið virkilega mikið í gangi! Ekki nóg með að það var þakkargjörðarhátíð, heldur var maður líka að byrja í track, lokahóf í fótboltanum, leikhúsferð og þar fram eftir götum.

En byrjum á því besta, þakkargjörðarhátíðinni, þar var allt eftir bókinni, kalkúnn, sósa(gravy), trönuberjasósa, bökur og kökur! Allt var þetta lystisamlega gott og ekki var það verra hversu skemmtileg samtölin við matarborðið voru. Kalkúnninn var virkilega góður þó að hann hafi því miður ekki jafnast á við hinn víðfræga sem er borinn fram á gamlárskvöldi ár hvert að Hólavöllum 15.

Ólíkt mörgum erlendum skiptinemum lét ég mig vanta á svarta föstudeginum, eða black Friday, sem er stærsti verslunardagur ársinns hérna úti, klikkaðar útsölur og ennþá klikkaðari konur til að slást við um vörur. Ákvað að láta mig vanta frá því þar sem mér er annt um heilsuna(og líka nokkuð annt um budduna).

Track and field(frjálsar íþróttir fyrir okkur íslendingana) er þónokkuð erfiðara en fótboltinn, á fyrstu æfingunni veigraði þjálfarinn sig ekkert við það að láta mann hlaupa míluna eins hratt og maður mögulega getur, ákveða að maður eigi með enga fyrri reynslu að hlaupa grindarhlaup, og þar fram eftir götum. Semsagt virkilega erfitt en einnig virkilega skemmtilegt, og enginn vafi á því núna að maður verður í nett góðu formi þegar maður lendir aftur á klakanum.

En það er kominn Desember, og sú staðreynd er ekki ennþá að sía sig inn í hausinn á mér Nóvember einfaldlega flaug í gegn. Hátíðirnar verða allt öðruvísi en vanalega, engin jólaboð með fjölskyldunni, engin hamborgarhryggur, ekkert hangiket, engin flugeldaklikkun, þetta verður spes en æðisleg lífsreynsla sem kennir manni kannski bara að meta betur það sem íslandið hefur upp á að bjóða

Varðandi að sem allir virðast vera að spyrja um, dansmyndbandið, það kemur inn fyrr eða seinna, um leið og ég fæ það þá verður það sett á netið með hraði og linkað hér og annarstaðar, engar áhyggjur! Það virðist allt bara virka hægar hérna í Bandaríkjunum, „on Monday"  þýðir víst ekki lengur á mánudaginn, kannski þýðir það efir mánuð núna, hver veit, kanarnir eru svo fljótir að skipta um skoðun!

Svona til að enda bloggið þá er að snjóa í fyrsta skipti í vetur hérna í DC núna! Fyrsti snjór ársinns í desember!  Og við að sjá það, er ég að fá nett meiri og meiri heimþrá!

;Aron Freyr

Homecoming, oflAron Freyr Jóhannsson

Sælir lesendur

Ég biðst innilegrar afsökunar á að hafa gleymt einu alveg svakalega spennandi í síðasta bloggi! Ég hef farið inn í „THE pentagon", varnamálaráðuneyti bandaríkjanna, og séð það litla þorp sem þar er, daglega vinna þar tífalt fleiri en búa í Grindavík, eða u.þ.b. 25000 manns daglega, plús gestir og sérfræðingar  sem ekki eru í hernum. Gríðarlega stór bygging og magnað hvað bandaríkjamenn eru ýktir í öllu, t.d. má ekki taka myndir af neinu í kringum bygginguna nema einu „press release" borði. Svo eru alls kyns sögur af byggingunni, eins og það að sovíetmenn vissu ekkert um pentagon í kalda stríðinu, en í miðjum garðinum í miðjunni á byggingunni er lítil bygging sem allir hæst settu herforingjar Bandaríkjanna sáust reglulega líta við í, þessi bygging var talin svo mikilvæg að sovíetmenn höfðu ekki eina, ekki tvær, heldur þrjár kjarnorkubombur miðaðar á þennan stað, kom svo í ljós að þetta var pulsusjoppan.

En þarsíðasta helgi var það New york, það sem sú borg er mikilfengleg, allt er stórt, allt er ýkt, allt er svo frábrugðið því sem maður á að venjast að erfitt er að finna orð til að lýsa því, myndir eru á leiðini á smettisskrudduna, letin að gera útaf við mann stundum, en vídjóið af mér og ítalanum Giorgio að missa næstum af rútunni heim er komið á netið. Magnað nokk að hlaupa um mannsmergðina á götum New York að kvöldi til! En einn dagur í New york dugði einungis til að skoða Times square, fimmta breiðstræti, og central park, enda er markmiðið að fara aftur, ef ekki aftur í þessa stórfenglegu borg.

Yfir að skólamálum, núna er í gangi Spirit week, fyrir þau ykkar sem vita ekki hvað það er þá er það svakalega skondið fyrirbæri, nokkurnvegin eins og þemadagar bara miklu skemmtilegra, alla daga eru þemu, svo er haldið peprally þar sem allir öskra, bekkirnir með sérstaka söngva osfrv. Þetta endar svo allt á homecoming á föstudaginn sem er frábrugðið í mínum skóla frá öðrum, oftast eru allir svakalega fínir og stelpurnar kaupa kjóla og allan pakkann, en hér er það bara "semiformal" hvað sem það nú þýðir. Þetta er vanalega miklu fyrr í árinu þegar fyrsti fótboltaleikurinn er, en þar sem skólinn minn er ekki með fótboltalið og spilar bara soccer(okkar fótbolta).

Talandi um alvöru fótbolta, þá er tímabilið búið, og lentum við í fjórða sæti, og þarf maður núna að finna sér eitthvað annað að gera til að verða ekki feitur hérna úti. Svona til að slá á allar efasemdaraddir þá hef ég ekki þyngst neitt síðan ég kom hingað! Þrátt fyrir ítrekaðar viðvaranir og kjánalegheit!

Til gamans má einnig minnast á að ég er búinn að vera hérna í 3 mánuði, bara 7 eftir, hvur andskotinn hvað tíminn líður hratt!
;Aron Freyr Jóhannsson

Smávægileg bloggfærsla!Aron Freyr Jóhannsson

Sæl og blessuð. Langt síðan ég skribblað eitthvað niður handa ykkur íslendingunum, en örvæntið ekki, hér er á ferðinni innihaldsríkt og vonandi skemmtilegt blogg.

Síðustu vikur hafa verið skemmtilegar. Eins og allir vita þá gera Bandaríkjamenn ekkert með hálfum hug, ef þeir ákveða að eitthvað sé góð hugmynd(eða bara einfaldlega að það eigi að framkvæma það) þá gera þeir það af fullum krafti. Þannig að atburðir eins og hrekkjavakan, sem að ef þið vissuð það ekki var um síðustu helgi, eru alveg teknir svakalega alvarlega, allir klæða sig og fara á djammið. Að sníkja (trikk or tríta) eða einfaldlega bíða heima til að gefa krökkum nömm! Fjölskyldan mín hérna er aðeins minna í þessum hefðbundnu hlutum, svo að ég skar til dæmis ekki út grasker, ég skreytti ekki húsið, en ég skemmti mér samt alveg óeðlilega mikið á sjálfri hrekkjavökunni. Á sjálfum deginum fattaði ég að ég var ekki með búning, reddaði maður því ekki einfaldlega með því að skella sér í jakkafötin sín, fá lánað eitt stk axlabönd, ganga í svartri skyrtu með hvítt bindi, skella hatt á hausinn og stelast til að taka eitt stk silfur staf frá bandaríska pabba( þarf alvarlega að finna leið til að kalla þá báða pabba en hafa einhvern mun..)  og voila! Maður var orðinn ítalskur mafíósi(eða eitthvað í þá áttina) svo var skellt sér út með nokkrum þjóðverjum að trikk or tríta. Talandi um þjóðverja, ég er hægt og bítandi að komast að því að framhaldsskóla þýskan er alveg svakalega takmörkuð! Eftir að hafa sníkt smá, og séð að bókstaflega allir eru í búning á þessari hátíð, misefnismiklum þó(sumar stelpur klæddar í 3 klúta og girni, einn fyrir hvort brjóst og svo einn til að hylja það allra helgasta) þá skellti maður sér á AFS hitting, allir afs krakkarnir að hittast, borða, spjalla og leiðast(hver reynir að halda „teiti" með engri tónlist?) fór svo þaðan með einu stykki þjóðverja og öðru stykki frakka í partí úr þeirra skóla, þar fyrst fór maður að kynnast amerískri unglingamenningu, beerpong(virkilega spes leikur um að henda ping pong kúlu í glös og drekka, nennti ekki að setja mig meira inn í hann) rauðu glösin úr bíómyndunum (JÁ þeir drekka virkilega úr þessum glösum) og allt það. Virkilega skemmtilegt kvöld þar.

Um daginn komst ég einnig að því að Hvíta húsið er ekkert það spes, þar eru hellingur af myndum af forsetum, oftast Obama, þónokkur herbergi með fallegum húsgögnum, og alveg yndislega ofinn teppi. Það sem var mest spennandi við þá ferð var að geta sagst hafa verið í sama húsi og hann Obama.

Á laugardaginn(morgun) verður svo þraukað að vakna kl 5 að morgni til , sofa í 5 klst rútuferð til þess eins að fá 8 klst í NEW YORK og svo farið aftur til baka um kvöldið, allir skiptinemarnir að fara saman, að skoða borgina sem margur maðurinn hefur lýst sem hrærigrautur menningarinnar, þar sem allar menningar heimsinns renna saman í eina æðislega súpu, líklega svakalegar ýkjur frá bandaríkjamönnum sem vilja eiga allt best! Segi meira frá þeirri ferð þegar henni verður lokið.

Hvaðan haldiði að ég hafi fengið að vita af lokun McDonalds á Íslandi? Nú auðvitað frá könum, þetta komst í fréttirnar hérna úti og var talað um það á mörgum útvarpsrásunum. Skemmtilegt líka hvað nærvera mín hefur haft áhrif á nokkra í skólanum mínum, til dæmis eru nokkrir af vinum minum sem hafa tekið orðið björn, án þess að vita hvað það þýðir, og breytt því í orð sem þýðir allt „dont bjorn it" og „he bjorned that shot" er farið að verða eitthvað sem ég heyri reglulega!

Og núna að því sem allir eru spenntir að vita um, dansrútínan mín verður dönsuð á þakkargjarðarhátíðinni, fyrir framan allan skólann, spennandi ekki satt? Nei mér finnst það heldur ekkert svakalega spennandi, en danskennarinn er alveg að fýla það.

 Svo er kynlífsfræðslan hérna alveg svakalega skemmtileg, bókin sem við notum talar furðu mikið um skírlífi, en sem betur fer veit skólinn betur og fær annað fólk til að tala um smokka og allt það húkkumbúkk!

Svo er það fótboltinn, mörgæsirnar eru búnar að vinna 4 leiki, eitt jafntefli og eitt tap og 3 frestaðir leikir, frestuðu leikirnir í næstu viku, og svo er það bara úrslitakeppnin! Fótboltinn er eins og ég hef minnst á áður, á allt öðru leveli hérna úti, allavega í public skólunum, einkaskólarnir eru víst miklu betri, ekki það að ég hafi séð þá spila.

En þetta ætti að nægja af bloggvitleysu í bili, og þó þetta hljómi eins og 13 ára gelgja að biðja um athygli þegar ég bið ykkur um að kommenta, þá er það einfaldlega vegna þess að það er miklu skemmtilegra að skrifa blogg ef maður fær að vita að fólk er að lesa það!

;Aron Freyr

2 mánuðir.. úllalalaa!Aron Freyr Jóhannsson

Sæl og blessuð.

2 mánuðir? Svo stutt, en samt uþb einn sjötti af skiptinemadvölinni. Tíminn flýgur svo sannarlega hérna í Bandaríkjunum. Því miður get ég ekki glatt ykkur með því að segja einhverja svakalega homecoming sögu eins og öll hin skiptinemabloggin eru að gera þessa dagana, þar sem homecoming er ekki búið hérna, hef ekki einu sinni hugmynd um hvenær það er, eða hvort það er yfir höfuð, það gengur ekki alveg upp að vera ekki með „football lið" en ætla samt að halda ball í kringum það. Skiptir svo sem engu, nóg annað að gera hérna í höfuðborginni, t.d. skoða öll merkilegu bandarísku skjölin (sem eru alveg að morkna niður, skriftin á þeim varla læsileg lengur), skella sér á safnarölt, fara á einhvern klúbbinn(gaman að vera orðinn 18), rölta um bæinn eða bara láta eins og alger asni einhverstaðar (valmöguleiki númer 4 verður furðu oft fyrir valinu)

Enn einn bróðir minn kíkti við í vikunni, í þetta sinn frá Hollandi (don), þá er ég búinn að hitta 3 af 27, þar sem ég er nú númer 28, og hvað annað var gert þegar hann kíkti í heimsókn en borðað, steik, epplapæ, alls kyns gúrme gotterí.

Í skólanum er minnst eitt ferðalag í viku, á safn, danssýningu, starbucks,já, ég fór í fíld trip á starbucks, eða eitthvern ámóta skemmtilegan stað, og svo 2 til 3 fótbolta eða soccer eins og kanarnir vilja víst þvinga mig til að kalla þetta, leikir á viku, þó að þeim 2 sem áttu að vera í síðustu viku hafi verið frestað. Öðrum vegna þess að annað liðið mætti allt allt allt of seint svo dómarinn fór, þeir reyndar mættu þeir of seint vegna rútuvandræða, svo mættum við í fullum herklæðum í næsta leik, nei er ekki búið að reysa tjald sem nær 2 metra inn á völlinn okkar, dátarnir sem eiga völlinn sem við spilum á fengu þá snilldarlegu hugmynd að halda upp á októberfest! Í október, soddan fávitar þessir dátar.

Að því frátöldu er nú ekkert svakalega mikið frásagnarvert í gangi, maður skellir sér að versla en öllum er sama um svoleiðis, maður horfir á sjónvarpið og fer og hangir með vinunum, en öllum er sama um svoleiðis nema eitthvað sjokkerandi gerist. Svo í bili verðið þið bara að sætta ykkur við þetta blogg.
Aron Freyr;

Minniháttar tjékk inn!Aron Freyr Jóhannsson

Komiði sæl og blessuð, þetta er uppáhaldsbloggarinn ykkar allra, eða allavega flestra, hér

Langt síðan ég lét síðast heyra í mér, og iðið þið öll í skinninu yfir að fá að vita hvað er að frétta af mér. Nú fyrst og fremst ber að segja frá því að búið er að fresta fótbolta(soccer) tímabilinu um tvær vikur, byrjar ekki fyrr en 5. október, en samt sem áður verður ennþá sumarveður(meðað við landið fagra þarna heima). Mér finnst það ekkert svakalega skemmtileg hugmynd því að þeim mun fyrr sem boltinn byrjar að rúlla þeim mun fyrr verður þetta virkilega skemmtilegt! Þó ætti ég að vilja meiri æfingartíma, spiluðum gegn einkaskóla um daginn, hvernig fór sá leikur... ekki mikið minna en 8-1 fyrir snobbuðu ösnunum!

En yfir í mikið merkilegra og skemmtilegra viðfangsefni, kynningarnámskeið hjá AFS númer 2. Þar var talað, og talað, og talað um vandamál og þannig ferlegheit, en vandamálið fyrir mig er að ég fæ að heyra allt sem þar var rætt, heimafyrir, þar sem ma og pa eru nú einu sinni svæðisstjórarnir. Þar hjálpaði ég bara fólkinu sem var að kynna. Þetta námskeið var haldið úti í skógi, þar sem við vorum með svefnskála, spes fyrir stelpur og stráka, en þar sem þar mátti fólk sofa, þá þurftu þeir sem engan áhuga höfðu a svefni í augnablikinu að sætta sig við að vera úti, það gerðum við nokkur og enduðum á því að nenna ekki að fara aftur til að sofa og sváfum úti á harðri móður jörð, ekki sérlega góð lífsreynsla það daginn eftir, allur útúrlemstraður í skrokknum.  Fyrr um kvöldið var svo hæfileikakeppni, ef einhver ykkar eru með facebook og hafið fylgst reglulega með þegar myndir detta inn, þá sáuði mynd af undirrituðum með þverslaufu og hatt, er það af engri annarri ástæðu en þeirri að ég var kynnir í hæfileikakeppninni, sem því miður var ekki mikið um hæfileika, þar sem hæfileikaríkt fólk þorir víst sjaldan að sýna sig, enginn veit af hverju. En athyglissjúki gaurinn sem ég er var náttúrulega að fýla það í botn að vera kynnir, eða MC eins og þeir segja víst hérna úti.

Þar fyrir utan er svakalega lítið frá að segja, skólinn er alveg að slá í gegn hjá mér, fer að nálgast það að verða orðinn betri en kanarnir í þeirra eigin sögu, ekki alveg strax en kannski fyrir jól! Ég er víst farinn að svara til köllunarinnar sem er dans(að mati danskennarans).

En bara svona til að minnast á það þá biðst ég afsökunar á því að ég er latasti myndatökumaður norðan, vestan sunnan og austan alpafjalla, hef tekið svo mikið sem rétt svo 100-200 myndir meðan ég er hérna og flestar eru bara af washington dc..  hef einsett mér það markmið að hafa alltaf myndavélina við hönd héðan í frá og deila með ykkur áhugasömum.

Í bili

Aron Freyr;

Tíminn líður!Aron Freyr Jóhannsson

Dömur mínar, herramenn og aðrar kynjaverur sem kunnað gætu að lesa.

Hafið þið einhvertíman lent í því að eitthvað gerist óstjórnlega hratt, samt finnst ykkur vera heil eilífð síðan það var? Ef svo er þá vitið þið hvernig mér líður með að hafa verið hér í höfuðborg Bandaríkja Norður Ameríku í svo mikið sem eitt stykki mánuð. Mikið hefur gerst á þessum tíma sem hefur liðið aðeins of fljótt og þegar ég hugsa til baka til augnabliksins þegar ég lenti á JFK flugvellinum í New York, þá líður mér eins og það sé heil, ef ekki tvær eilífðir síðan!

En víkjum um stund frá því hversu lengi ég hef verið hérna og heyrum nokkrar fregnir af því hvað síðastliðin vika bar í skauti sér handa mér. Á mánudaginn ávarpaði Obama alla nemendur í skólum um allt land gegnum sjónvarpið og hvatti þá til að leggja harðar af sér í náminu og finna sína ástríðu. Virkilega sannfærandi ræða eins og meistara Obama einum er lagið, maðurinn gæti líklega sannfært meðlim í KKK um að giftast blökkumanni. En skólinn minn fékk dálítið meira en bara ræðuna hans Obama, í beinu framhaldi kom helsti fjármálaráðgjafi hans, Dr. Romer og talaði við okkur um efnahagsvandann og fleiri áskoranir sem Bandaríkin glíma við í augnablikinu.

Flestir, þar með talinn ég héldu þá að óvenjulegir atburðir í skólanum væru nú upptaldir þessa vikuna, en viti menn, kemur ekki Susan Rice, sendiherra Bandaríkjanna í Sameinuðu þjóðunum til að spjalla við okkur á 11. september, til að tala um átak sem Obama setti í gang að gera 9/11 að degi sem Bandaríkin sameinast, ekki sundrast, Sameinast í að gera heiminn að betri stað. Þetta fyrsta ár ætlum við að ráðast gegn malaríu í Afríku með netum til að sofa undir spreyuðum með skordýraeitri gegn moskítóflugum, sem dreyfa malaríu. Það verður seint sagt að þær 2 klst sem fóru í að hlusta á þessa konu og samstarfsfólk hennar hafi verið fullar af spenningi og fjöri, sérstaklega þar sem ég átti að vera í fríi í þeim tíma. En maður hefur víst ekkert um svona að segja.

Fótbolta(soccer) tímabilið hérna er 2 mánuðir, á þeim tíma munum við spila 3 leiki í viku, svo það er eins gott að maður sé í formi og láti sér ekki detta það í hug að fara að meiða sig! Mikil keyrsla þar á ferð, spiluðum fyrsta vinaleikinn okkar á föstudaginn, þar var á ferð ein sú sorglegasta afsökun fyrir andstæðingum sem ég hef séð á þeim árum sem ég hef lagt stund á þessa íþrótt, markmaðurinn hjá þeim hefði allt eins getað verið plastpoki á kústskafti. Fór leikurinn 7-1 eftir að við skiptum út svo gott sem öllu byrjunarliðinu nema markmanninum í stöðunni 3-0!
En nóg af fréttum í bili!
;Aron Freyr.