Kvörtun yfir kommentleysi á bloggum(ekki innihald bloggs en þið fattið hvað ég á við)Aron Freyr Jóhannsson

Jæja kæru bloggverjar.

Sum ykkar gætu hafa fengið veður af því að ég, snillingurinn sjálfur, tók þá stórsniðugu ákvörðun að á fimmtudaginn, rétt fyrir 3 daga helgi, væri svakalega góð hugmynd að meiða sig, og gerði ég það, sneri á mér ökklann. En verandi veraldarvanur íþróttamaður vissi ég algerlega hvað átti að gera, hvíla, kæla, þrýsta og eitthvað fleira bull. Svo meiðslin entust stutt, en föstudagurinn varð í kjölfarið virkilega skrautlegur dagur í skólanum, þar sem ég ákvað að það væri miklu svalara að ganga um með göngustaf, í stað þess að verða mér úti um hækjur, það gæti vel verið að leti við að verða sér úti um hækjur hafi spilað eitthvað hlutverk í þessu en það er óvitað að þessari stundu. Var maður litinn hornauga af mörgum skólafélögum verandi þarna valsandi um með göngustaf, en algengustu viðbrögðin voru þó „gvööööðð er allt í lagi með þig? Get ég gert eitthvað?". En eftir skóladaginn var allt komið í lag svo ég skellti mér niður í georgetown með vinum, þar sem ég fékk að skrópa á fótboltaæfingu sökum meiðsla. En þar sem það er engin neðanjarðarlest í georgetown, þá varð ég að taka rútuna til að komast í bíó seinna um daginn, og viti menn, undirritaður var „fashionably late" eins og þeir segja á engilsaxnenskunni. En það gerði ekkert til, ég mætti alveg á „réttum" tíma, rétt um leið og sýnishornin voru búin, og Inglorious Basterds, er fyrir ykkur sem ekki vita það, ótrúlega góð mynd!

Daginn eftir var svona AFS pikknikk, þar sem fólkið er að kynnast betur, ég og Meeno, þýski vinur minn sem er reyndar í allt öðrum skóla, ákváðum að skella okkur þangað, einungis vegna þess að það átti að vera frír matur, kom svo seinna meir í ljós að þar var líka skemmtilegt fólk sem hægt var að spjalla við, skemmtileg tilviljun þar á ferð, og voru nokkrir þar sem héldu að ég væri ekki skiptinemi, sökum þess að ég hafi einstaklega góð tök á þessu stórskrýtna tungumáli ensku. En ég og Meeno ákváðum svo eftir pikknikkið, ásamt tyrkjanum Burc, og Svisslendingnum Fabian að skella okkur í bíó, vissum bara ekkert á hvaða mynd, hringdum í annan þjóðverja og ákváðum að hittast hjá ákveðnu bíói. Til að gera langa sögu stutta, þá gleymdi þýska stelpan skilríkjum, komst ekki inná mynd bannaða inn á 17, svo við skiptum liði, þar sem nokkrir okkar höfðu nú þegar keypt miða. Kom í ljós að Gamer er líka virkilega góð mynd, ekki jafn góð og Bastarðarnir hans meistara Tarantino, en þó góð.

Í dag gerðist svo alls ekkert merkilegt, nema að ég fór í göngutúr um skóginn með brósa og konunni hans, og ákváðu allar moskítóflugurnar innan 3 mílna radíuss að hér væri á ferðinni girnilegur biti og að allir ættu að smakka, nýjustu tölur sína 13 bit... á innan við hálftíma göngu, það getur nú vart talist eðlilegt.

Á morgun(líklega í dag þegar þið flest lesið þetta) er svo labor day,(já kanarnir halda uppá verkalýðsdaginn á spes tíma) og er frí í skólanum, og verður það tækifæri nýtt til að hitta vinina og þannig skemmtilegheit.

 

Er ennþá í leit að góðri setningu til að loka bloggunum mínum(sorrí guðrún, ekkert af þessu var að gera sig, takk fyrir góða tilraun þó, svo í augnablikinu enda bloggin mín á semíkommu ;

hugmyndaleysi varðandi nöfn á þessum blogggum gæti orðið vandamál í framtíðinniAron Freyr Jóhannsson

Sælir kæru aðdáendur, ofsækjendur eða aðrar manneskjur með áhuga á mínu lífi.

 

Leiðist að þurfa að segja ykkur að hér með fer bilið milli blogga líklega að lengjast, þar sem ég hef lítinn áhuga að segja ykkur frá klósettferðum og stökum kennslustundum mun ég bara segja ykkur frá frásagnarverðum atburðum.

 

Talandi um frásagnarverða atburði, annaðhvort er danskennarinn minn að reyna við mig eða þá að ég er víst „byggður til að dansa" varðandi líkamsstyrk og þannig herlegheit, hinsvegar þá vill hún að ég teygi mig, beygi og bugti á vegu sem voru einungis ætlaðir kvenmönnum og geldingum. Það mun þá virka á endanum, þar sem ég er með stöðugar teygjuæfingar sem heimavinnu, einfaldasta heimavinnan sem ég hef fengið, og satt best að segja sú skemmtilegasta líka.

 

Yfir í eitthvað annað skemmtilegt, fótboltann, það er tvennt sem flest alla hérna úti vantar, leikskilning og form, þjálfarinn lætur okkur taka súisæd hægri vinstri til þess að koma okkur í form. Leikskilninginn er erfiðara að kenna fólki og eru sumir hlutir sem okkur íslendingum er kennt í 5. ef ekki 6. Flokki sem þeir eru ekki að fatta þarna úti, skrautlegt það en gaman að sjá mismunandi áherslur á fótboltaæfingum hérna úti og heima. Annað varðandi fótboltann sem ég gleymdi algerlega að gera ráð fyrir, slangrið fyrir boltann hérna úti er svakalega spes, „step it", „a cross" og „pullee(vesti)" eru meðal orðana sem maður er að reyna að læra hérna.

 

Lífið hérna úti er bara virkilega ljúft í alla staði, maður er að sjálfsögðu farinn að vingast við fólk og búinn að þurfa að neita fólki um atburði vegna ofbókanna hérna úti, maður hélt nú að það gerðist ekki á annari skólavikunni, sérstaklega þegar maður er í skóla með uþb 15 öðrum skiptinemum. En það tengist því eitthvað að ég er ljóshærður og bláeygður, sem virðist vera það eina sem sumir geta ennþá sagt við mig, eftir 2 vikur, aðrir eru farnir að venjast þessu og reynir maður að umgangast þá einstaklinga, því samtöl um hárið á manni eiga það til að vera virkilega grunn, þunn og leiðinleg, og forðast maður það eins og heitann eldinn.

 

Svona í lokin, þarf maður ekki að meika sér eikka tagline? Svona til að kveðja... xoxo er víst frátekið, that's how the cookie crumbles er ekki alveg með rétta fýlinginn í mínum eyrum, eitthverjar hugmyndir frá ykkur hinum megin við hafsaugað?

street law, veikindi og skemmtilegheitAron Freyr Jóhannsson

Sæl.
Ég var víst búinn að lofa að segja ykkur smá frá street law. Street law er semsagt fag sem er kennt í Georgetown law school, sem er langt frá skólanum mínum, tekur um 20 mínútur að komast þangað, þar hittum við lögfræðinema sem ræðir við okkur um einhver lög, hvernig rétt sé að túlka lögin osfrv, ekki einhverjar þurrar umræður þó, allt á skemmtilegu nótunum. Eitt dæmi sem við urðum að vinna fram úr var þetta:

12 manns eru föst úti á sjó á báti, þau hafa vatn, en engan mat, eftir 23 daga rekandi stjórnlaust ákveða þau öll saman að draga prik, sá sem dregur styðsta prikið verður étinn, allir sættast á það en svo dregur einhver styðsta prikið og vill hætta við, þau taka það ekki í mál og éta einstaklinginn, svo kemur björgunarskip og þau segja söguna, þá eru þau samstundis ákærð fyrir manndráp, er þetta réttlátt? Eiga þau að fá vægari dóm? Margar svona umræður, svo í lok áfangans tökum við þátt í keppni á washington svæðinu, þá mætum við í réttarsal, sem lögfræðiteymi, líklega valin nokkur af okkur í lið, og keppum við aðra skóla, fáum mál og eigum að færa rök fyrir því, gagnvart stjórnarskránni osfrv. Það verður alvöru dómari og alles, hljómar spennó ekki satt?

Eeen þar fyrir utan er lítið að frétta af mér, var veikur í gær, allir trúa því að ég hafi endanlega keyrt sjálfan mig út, verandi í skólanum til 3 á daginn, fótboltaæfingu frá 4-6(stundum til hálf 7) svo heim að borða og stöku sinnum út á kvöldin eða þá vakandi frameftir að spjalla, líklega rétt hjá þeim .

 

Annars er allt gott að frétta, danstíminn virðist ætla að verða snúnari en ég hélt, þarf að dansa nútímadans rútínu fyrir framan skólann í kringum lok október, sem verður spes, en það er bara skondin áskorun.

High School, speees!Aron Freyr Jóhannsson

Sæl og blessuð!

Eins og þeir sem fylgjast eitthvað af viti með mínu æsispennandi lífi ættu að vita það að ég er búinn að vera 2 daga í High School, en komum að því aðeins seinna, eitt „fönnfakkt" um Washington DC fyrst: Hverfi verður vinsælt, öruggt og dýrt að búa þar undir einum kringumstæðum, þegar hommarnir flytja þangað, af einhverjum ástæðum sem enginn skilur þá vilja öll pörin og gagnkynhneigða fólkið í DC búa þar sem hommarnir eru, talað um að hommarnir geri hverfin „safe for the straights".

 

En aftur að því sem allir hafa áhuga á, fyrstu dagarnir í High School! Fyrsti dagurinn byrjaði frekar funky! Ég mætti að skólanum mínum, sem er btw 3 húsalengjum frá hvíta húsinu, á miðju „George washingtin university campus", sá merki skólans, mörgæs, og gekk innfyrir, þar var allt í algjörri ringulreið, enginn vissi hvað var í gangi og allir sátu í salnum og biðu eftir einhverju, þá kom skólastjórinn, hélt ræðu um hvað skólinn væri framsækinn, ef þú ætlaðir ekki að standa þig í skólanum gætirðu hætt núna, bera virðingu fyrir nýja tækjabúnaðinum (í hverri stofu er „interactive" tafla sem er líka skjár og tölva, hægt að gera alls kyns húkkumbúkk og dillumdangl á þessum græjum, málið er bara að enginn kann að nota það ennþá) og svo bað skólastjórinn, Mr Trogisch, alla skiptinema um að standa upp, við vorum öll svaka vandræðaleg, og svo sagði hann „talið við þessa krakka, kynnist þeim, þau hafa aðra reynslu en þið og deilið ykkar reynslu með þeim... allt svaka Amerískt eitthvað.

Eeeeen svo var AESL(advanced english as a second language) sem er bara djók, enda var ég tekinn úr þeim tíma á öðrum degi(komum að því seinna) kennarinn er kínverji sem talar með ákaflega þykkum hreim. Svo var komið að Humanities II(lesist Amerísk bókmenntasaga), og gleymdist að segja okkur skiptinemum að það átti að lesa 2 bækur yfir sumarið, þannig að ég sat bara þarna eins og alger hálfviti, vitandi ekkert um hvað allir voru að babbla. Næst tók við virkilega leiðinlegur tími, Art and design foundations, fyrir þau ykkar sem ekki þekkið mig yfir höfuð þá er ég listhæfileikalega heftur á alla vegu, svo gott sem fjölfatlaður þegar kemur að einhverju listfengnu. Er að reyna að fá ráðgjafann minn að leyfa mér að breyta því í eitthvað skemmtilegra. Þá var hádegismatur, þá var arkað niður á Potbelly's og borðað eins og enginn væri morgundagurinn. Svo átti að vera tími sem heitir Street Law, flókið að útskýra þann tíma, ef þið viljið vita meira um hann kommentið þá og ég blogga spes um það! Þá var dagurinn búinn í skólanum og við tók 2 klst fótboltaæfing inn á heræfingasvæði, vopnaðir verðir og allt saman.

Dagur númer 2 byrjaði einnig á AESL, sama húkkumbúkk í gangi þar, ooof auðveldur tími. Svo kom US History, þá fyrst fara aðstæðurnar að flækjast, fyrst voru allir beðnir um að teikna kort af USA og merkja inn fylkin, ég náði 6 réttum... svo áttum við að teikna inn 13 upprunalegu ríkin, ég gat ekkert, og svo var sett próf daginn eftir(á morgun) úr 50 bls sem átti að lesa yfir sumarið, sumarlestur er víst nýjasta trendið hérna handan við hafið. Næst fór ég í súrasta tíma sem ég hef farið í, Global perspectives, kennarinn byrjaði á að vitna í Matrix hægri vinstri, sagðist svo ekki gefa einkunn né taka mætingu, og ekki kenna, heldur bara hjálpa okkur að læra okkar sjónarmið og víkka sjóndeildarhringinn, og sagðist svo mundu láta okkur horfa á The Matrix í næsta tíma, virkilega skemmtilegur karakter þar á ferð. Þá kom hádegismatur Svo var bara physics, sem er ekkert frásögu færandi nema fyrir það að þar vorum við 8 skiptinemar í sama tímanum. Kennarinn var í sjokki þegar hann fattaði það.

Þarna eru upptaldir allir tímarnir sem ég er í á fyrsta semester, fyrir utan eina litla breytingu sem skólastjórinn ákvað að væri nauðsynleg eftir að hafa hlustað á mig spjalla við nokkra nemendur þarna, ég var tekinn úr AESL, tala víst allt of góða ensku fyrir það bull, og hvað var ég settur í staðin? Nú eina fagið í skólanum sem það vantar stráka í, Dans! Þar fyrir utan var drama club kennarinn búinn að sjá mig einhvertíman og ákveða það að hann yrði að fá mig í leikritið sem hann er að setja upp.

 

Ég komst að því eftir að hafa byrjað þarna í skóla að ég er víst svakalega ljóshærður, allir bara stara á hárið á mér og „OMG ur blonde"  svo spyrja þær(alltaf stelpur) where are you from? Svarið alltaf hið sama: „I'm from Iceland" og alltaf kemur „óóóó thats soooo cool, Is it cold there?"

En nóg af bloggi í bili, þarf víst að demba mér í það að lesa tvær bækur og 50 blaðsíðna virði af Amerískri sögu!

Einnar viku(plús eins dags) check in!Aron Freyr Jóhannsson

Sæl og blessuð, einhverjir(lesist Guðrún) voru eitthvað að kvarta yfir bloggskorti svo hérna kemur eitthvað smá.

Ég var nú búinn að segja fólki mismikið um fjölskylduna mína hérna úti, en þau eru semsagt eldri hjón, pabbi 65 ára og mamma eitthvað svipað. Þau eru svæðisstjórar AFS hérna á svæðinu svo ég fæ að vita allt um alla, og fæ líka að fara í öll 5 svæðasundlaugapartýin, en hinir fá bara að fara í eitt(smá mont hérna) . Þau semsagt svæðisstjórar og taka skiptinema á hverju ári, ég er númer 28 í röðinni, sem er slatti! Þau eru svaka Amerísk að það er allt svona svaka mikið „son" og „love you" í svo gott sem þriðju hverri setningu og ég á að kalla þau mom og dad. Þau eru samt svaka fín og bara gaman að vera hjá þeim. Þau eru semsagt svo fornmunasalar, einhverjar 2000 ára gamlar styttur heima og maður varla þorir að hreyfa sig nálægt þeim. En þau fara á hverjum þriðjudegi niður í eikka uppboðshús og keppast um að ná góðum hlutum til að selja í búðinni sinni í Baltimore. Ég á svo tvo systkini sem eru EKKI skiptinema systkini, Elliot sem býr í íbúð undir húsinu okkar ásamt konunni sinni Peach, sem er af Taílenskum kóngaættum, langaafi hennar var víst kóngur einhvertíman í fyrndinni. Svo er það systir min Charlotte sem býr í Baltimore, er gift Jack og eiga soninn Andrew, sem er lítill 6 ára orkubolti. Hún sér svo um búðina sem er svo skemmtilega nefnd Charlotte Elliot.

Á síðustu viku hef ég verið á þeytingi útum allt, kynnast skiptinemunum, skoða eitthvað af söfnunum hérna í Washington, læra hvernig ég kemst í skólann minn, skoða skólann minn, eiga aðeins við stundatöfluna mína til að fá skemmtilegri fög og svona. Svo vill svo skemmtilega til að pabbi er leiðsögumaður hérna í frístundum, og veit allt um hvern einasta stein hérna í borginni, og ætlar hann sér að deila allri þeirri þekkingu með mér á eins stuttum tíma og hægt er. Sem er náttúrulega bara fróðlegt.

Þar fyrir utan er ég búinn að skella mér á fótboltaæfingar, þar er ég víst góður, reyndar voru þetta opnar æfingar svo kannski ekki að marka, en þó að ég gæti eitthvað þá var ég í svo lélegu formi að ég kom heim eftir 2 klst æfingu, og hafði ekki einu sinni orku til að borða, og svaf svo í 14 tíma, dagurinn eftir var svo skárri, þurfti þá BARA 10 tíma svefn eftir æfingu þess dags. Svo á morgun skelli ég mér til Baltimore að skoða búðina og hitta Viktor (skiptinemi nr 23 held ég) sem er að fara að kíkja í heimsókn í eina viku, bróðir hans(alvöru bróðir hans sko,) sem var skiptinemi nr 25 var hérna þegar ég kom og kenndi mér sitthvað á borgina.

Skólinn byrjar svo á mánudaginn og að sjálfsögðu mun ég blogga um þá lífsreynslu við fyrsta tækifæri, en þangað til verðið þið að láta ykkur þetta nægja.

Fyrsta blogg.. ever!Aron Freyr Jóhannsson

Kæra dagbók... á þetta ekki allt annars að byrja svona?

Ekki? Nújæja.

Margt hefur gerst síðustu daga hjá Aroni Frey frá Grindavík, stutt upptalning hljómar svona:
12. ágúst - Var á spáni, flaug heim um kvöldið, lenti kl 01:30 á íslenskum tíma þann 13. ágúst
13. ágúst - lenti á íslandi, pakkaði til Bandaríkjanna, svaf í 2 tíma, fór aftur upp á flugvöll, hitti 4 ferðafélaga mína, hin fjögur fræknu sem héldu áfram að fljúga til chicago eftir að mér var hent á the holiday inn í new york. Þar fékk ég stutt stopp, einungis 3 tímar, þá hoppaði ég um borð í rútu, var þar í 5 tíma, mætti um miðnætti í einhverjum sumarbúðahúsum í skógi, sem ég seinna fékk að vita að er ekki lengst út í rassgati, heldur rétt utan við washington DC. Þar fengum við góðan nætursvefn og morguninn eftir hófst komunámskeiðið.
14. ágúst - komunámskeiðið var nokkurnvegin eins og við var að búast, ekkert nýtt meðað við undirbúningsnámskeiðið á íslandi fyrir utan einn sextugan kall sem fór í vatnsbyssustríð við helling af 15-19 ára krökkum, vill svo skemmtilega til að áðurnefndur maður er pabbi minn næsta árið.

Þetta var bara stutt færsla þar sem ég er í kröppum dansi við tímann! Of mikið að gera og of lítill tími (allavega í augnablikinu) mun segja ykkur meira frá mömmu og pabba, bróður mínum og systur, kettinum mínum og hundinum og öllu hinu. Vona að þetta dugi í bili og komi mér af stað í þetta bloggdæmi.

Aron Freyr.