Mikið hefur gerst síðan ég bloggaði síðast, þar ber kannski helst að minnast á ferð til New York, Spring Break (sem er ekki jafn awesome og bíómyndirnar vilja að við höldum), ma og pa hérna úti opnuðu nýja bókabúð og margt fleira.   Byrjum á því skondnasta, eins og flestir vita þá var eldgos á íslandi, það komst í fréttirnar hérna úti, því hef ég fengið alls kyns spurningar, allt frá því hvort fjölskyldan mín væri örugg, yfir í hvort að höfuðborgin sé nú í rústi. Svakalega skondið hvað fréttirnar í USA eru illa upplýstar.

Svo opnaði fjölskyldan hérna úti fornbókabúð við hliðina á fornmunaversluninni, þau voru það frumleg að nefna búðina "The bookstore next door to Charlotte Elliott" en Charlotte Elliott er einmitt nafnið á fornmunabúðinni sem þau eiga. Búðirnar eru í Baltimore, sem er góða klst frá DC fyrir þá sem ekki vita, skondið að vera í fornmunaverslun/fornbókabúð, það er skondið samansafn af fólki sem gengur inn um dyrnar þar.  

Spring Break, er bara vika, þú færð heimavinnu (sem moi ákvað að gera ekki, ljúft að vera algerlega sama um einkunnirnar herna uti)  og það eru ekki stelpur á bikiníum úti um allt, og þær eru algerlega ekki "gone wild". En samt var fríið ljúft, ég fékk að sofa út og eyða tíma með vinunum, og svo var bara nett gaman að þurfa ekki að fara i skolann. Ótrúlegt hvað það að hlusta á suma kennara getur verið lýjandi, einn kennari til dæmis notar orðið okay og do you all understand, að minnsta kosti 4 sinnum i setningu, ekki láta ykkur bregða að ég komi til baka sköllóttur eftir að hafa rifið af mér hárið af pirringi á þessum kennara, hún kennir mér nefnilega svo gott sem 8 klst á viku, sem er full grimmur bitt af sama leiðinlega kennaranum.  

En yfir í það sem ég hef fengið þónokkrar spurningar um,  ferðina til New York. Byrjum á byrjuninni, skellti mér með rútu að morgni 3. April(laugardagur) rutan tok goðar 4 og halfa klst. Svo þegar maður mætti á staðinn þá var manneskjan sem átti að taka á móti mér ekki á staðnum, hún hafði villst með nokkrum öðrum krökkum svo ég beið í 1 klst, svo tókum við rútu upp á hótel. Á hótelinu var maður látinn skrifa undir samning, sem sagði að það mætti ekki deita meðan maður væri í þessari ferð, ekki vera á annara manna herbergjum, og að allir ættu að fara að sofa þegar „curfewið" sem var akveðið hvert kvöld væri búið, auðvitað fylgdu allir því og gerðu ekkert af sér, þar sem unglingar eru svo svakalega regluhlýðnir og bara vilja ekkert eiga samskipti við hvor aðra. (kaldhæðni fyrir þá sem ekki skilja) öll kvöldin vorum við í einhverju herbergi þar til 4 um morguninn þegar við áttum að vakna kl 7. Red Bull var alveg að meika það þessa 4 daga!  

Á laugardeginum var lítið annað gert að að kynnast fólkinu sem var í ferðinni, hellingur af þjóðverjum og austuríkisbúm, sem voru alveg gáttaðir á að ég skyldi ekkert í þýskunni þeirra þrátt fyrir að geta sagt „ich bin auslander in sprache nicht gut deutsch" óaðfinnanlega, ég þakka Guðríði þýskukennara i Hraðbraut fyrir það! Eg get sagt einn hlut óaðfinnanlega, restin gleymdist fljótt, ég reyndi þó, og þjóðverjarnir hlógu! Ítalarnir voru svo nokk hissa á að ég talaði reipirennandi blót ítölsku, get sagt allan andskotann af fúkyrðum á ítölsku, en ekkert annað! Svo var það hápunkturinn af fólki í ferðinni, Færeyingur! Já hún svaf sko undir dýnunni, ofan á sænginni, með fullt af beru fólki! Hún var ekki sátt við það þegar ég sagði henni að ég ætlaði að fleygja mér í laugina rétt eftir að ég reddaði mér Mogga!  

Svo var það ferðin sjálf, við byrjuðum á að rölta um Central Park, með kolruglaðari konu, komin vel á sjöræðisaldurinn, sem var leiðsögukonan okkar, sýndi okkur um garðinn meðan hún lýsti því yfir hvað sumir strákarnir í ferðinni væru fallega brúnir, hvað sumir væri með stór barkakýli og hvað sumir væru með fallegt hár, og fylgdi svo með að hún væri cougar! Hún var með húmorinn í lagi þessi. En hún sýndi okkur Central park sem er virkilega fallegur, svo var ferðinni heitið að Grant's tomb, sem er grafhýsi Grant, sem var hörmulegur forseti en góður hershöfðingi í borgarastríði Bandaríkjanna (Civil War) Svo var ferðinni heitið í Greenwhich Village, þar sem allir líta út eins og módel, sá án gríns ekki eina manneskju sem var ekki í hverru einustu flík frá designer, dolce&gabbana, Tommy hilfiger, hvað þetta drasl heitir nu allt saman, þar borðaði ég pitsu á sama stað og Neil Patrick Harris(barney) hefur borðað, og spiderman mynd var tekinn upp, töff eða hvað! Þar eftir var okkur sleppt út á 5th avenue og stelpurnar gjörsamlega slepptu sér! Persónulega kíkti ég fyrst í Apple búðina, sem var nett pökkuð, allir að skoða þetta iPad dæmi, ég keypti mér nú bara hleðslustykki fyrir iPodinn minn! Svo var rölt niður götuna, séð nokkra kolruglaða götudansara gera allan skandalinn og svo farið út að borða nálægt Times Square á suðrænu barbekjúi og þar á eftir lá leiðin heim á hótel.  

Næsti dagur Byrjaði á Frelsisstyttunni, þar tóku allir örugglega vel yfir 10.000 myndir, ein af þessum asísku tók vel yfir 2000 ein og sér, held að ef hún fletti myndunum sínum muni þær vera eins og bíómynd! En svo var rölt um Wall Street og Ground Zero, tekinn taxi og allur pakkinn..  Svo voru teknar 2 klst í Times square allt skoðað og allir eyddu góðri summu í M&M búðinni. Þar eftir var borðaður kvöldmatur í Chinatown og farið heim á hótel. Hljómar ekki eins viðburðaríkur dagur, en frelsistyttan tók allan tímann fyrir hádegi, 2 klst fóru í Wall St, 2 klst á Times Sq og svo dágóður tími í að ferðast á milli alltaf hreint.  

Síðasti dagurinn byrjaði í NBC studios, þar sem við sáum SNL(Saturday night live) sviðið, alls kyns set og fréttatíma, 2 krakkar i ferðinni fengu meiraðsegja að leika í feik fréttatíma, og hefðu fengið að eiga hann fyrir nokkra þúsundkalla, maður er sko í ameríku, allt kostar! Svo var það Empire state, því miður var smá skýjað, en samt gott útsýni, svo maður sá allt! Útsýni sem er algerlega „mindblowing"(megið hjalpa með islenskt orð ef þið viljið, er orðinn sma ryðgaður i islenskunni) þaðan var ferðinni heitið að borða snemma, því um kvöldið lá leiðin á Broadway! Á lengst gangandi sýningu allra tíma þar, the Phantom of the Opera, svakalega mikilfenglegt verk þar á ferð, óaðfinnanlega reynsla það!  

Það munu koma inn myndir um leið og ég nenni að finna myndavélina mína og stinga kaplinum í samband, en hingað til hafa komið þónokkrar inn á feisbúkk, og sést þá kannski að þemað var „hópmyndir", alltaf of margir á myndunum! En í bili læt ég þetta næstum 3 bls í word blogg nægja,

-Aron Freyr Jóhannsson

Eins og þeir sem lásu síðasta blogg vita þá festist ég í Milwaukee á leiðinni til San Fransisco, en eftir að hafa komist til San Fransisco einum degi of seint þá reddaðist ferðin algerlega! Hefði vart getað verið betri, kíkti í Alcatraz, Golden Gate Bridge, Chinatown og allan San Fran pakkann! En svo á leiðinni heim festist ég í Atlanta í Georgíufylki, eins og þið eruð kannski farin að sjá þá er ég ekkert allt of heppinn með flugferðalög. En þar gisti ég hjá yndislegri fjölskyldu sem ég komst í samband við í gegnum AFS, algerlega frítt, bed and breakfast og allur pakkinn, heppinn ég!

Síðan var restin af Janúar bara venjulegur, partý hér og partý þar, bíó með vinunum. Og svo framvegis, en um miðjan febrúar, þá fóru hlutirnir að verða áhugaverðir, met snjókoma í DC, heilar 22 tommur fyrir sem ekki eru reipirennandi í þessum fáránlegu mælieiningum þá þýðir það uþb hálfur meter af snjó, kanarnir fóru alveg í panik, enginn skóli í heila viku, enginn gat keyrt neitt, allir fastir inni, nema þeir sem þorðu að labba. Ég með íslenskugenin lagði að sjálfsögðu galvaskur af stað út í snjóinn og kíkti í heimsókn til vinanna. Sömu helgi og það byrjaði að snjóa átti ég að fara til Pennsylvaníu að skíða með Guðríði, íslenskri afs stelpu þar, en veðrið eyðilagði þau plön.

Svo skellti ég mér í fyrsta skipti á ævi minni á skíði! Gekk svo betur en það að ég fékk verðlaun fyrir mestu framfarir, braut ekkert, bara smá marðar rasskinnar en ekkert alvarlegt, það er eitthvað annað en margir meðlimir í ættinni minni geta sagt! Ferðin byrjaði þó ekki vel, 5 klst akstur varð að 9 klst ferð í rútunni þar sem rútubílstjórinn rataði ekki, það var kominn ný hraðbraut þarna sem hann var ekki vanur og búið að breyta útgöngum og afleggjurum, sem betur fer var maður í bíl með 50 öðrum afs krökkum svo það var gert sem best úr þessu öllu saman!

Afmælið mitt er búið, ég er orðinn nítján, síðasta táningsárið gengið í garð. Og svo ég umorði það sem margir vinir mínir í skólanum sögðu þá er ég orðinn alveg HUNDgamall!

En þetta er nóg í bili, ættuð allavega að geta kommentað á EITTHVAÐ af þessu!

Eins og titillinn segir til um þá er dvölin hálfnuð, ég er alltaf meira og meira að gera mér grein fyrir hversu hratt tíminn líður! Erfitt að útskýra þessa tilfinningu þegar maður saknar fólksins heima en getur vart hugsað sér að fara heim!

Jólin hérna voru æðisleg, á Íslandi eru þau talsvert hátíðlegri, var til dæmis smá skrýtið að sitja í náttfötunum á morgni þess 25. eftir að hafa borðað morgunmat og opna gjafir. Íslenska nammið í sumum pökkunum var þó vel metið, þakkir fyrir það! Taki þeir til sín sem eiga skilið. Jólafríið hérna í USA var líka skrýtið, það var 2 vikur (frá 18 des til 4 jan) og allir voru að blaðra um hversu langt það væri.. og svo fengum við heimavinnu.. var ekki alveg sammála þeim um gæði þessa frís, þó skemmti ég mér ótrúlega mikið, fór að synda næstum hvern einasta dag, og vakti svo langt fram eftir nóttu með vinunum, var smá leiður þegar ég þurfti svo aftur að vakna til þess að fara í skólann!

Gamlárskvöld var virkilega skemmtilegt, en enn og aftur, allt öðruvísi en heima, engin fjölskylda, engir flugeldar, bara vinir og partý.. verð að segja að ég saknaði hátíðlega fýlingsinns sem alltaf liggur yfir vötnum þennan tíma árs heima!

En flest ykkar vita líklega að Högni(bróðir pabba fyrir ykkur sem ekki vitið) býr í San Fransisco, og þegar ég fékk 4 daga helgi útaf Martin Luther King Day,  datt mér í hug að skella mér í heimsókn, og ég lagði af stað, kl 7 að morgni föstudagsinns (í dag þegar þetta er skrifað) og var flugvélin var lengi á leiðinni í loftið, tók um það bil heilar 45 mínútur að bíða, láta afþýða vængina og alls kyns dútlerí, svo ég missti af tengifluginu, ásamt um 16 öðrum, nokkrir voru ríkir og keyptu sér nýja flugmiða hjá öðru flugfélagi, ég bý ekki svo vel að málum, svo ég ákvað að sjá til hvað flugfélaið gerði fyrir okkur, fyrst hringdu þeir útum allt og fundu ekkert flug, fyrr en daginn eftir, nákvæmlega 24 klst seinkunn, ég ákvað að sætta mig við það, og því sit ég hér, einn á hótelherbergi í Milwaukee að horfa á sjónvarpið og að blogga!

Þetta er svona það helsta í fréttum, næsta blogg verður um æðislega ferð til San Fransisco, kannski ég segi nákvæmar frá ferðinni sjálfri líka!

Aron Freyr;